SYLLABUS 6. Cursus: De vrouwelijke emancipatie als voorwaarde voor de verdere ontwikkeling der mensheid. De triomph van Psyche betekent, dat de mens tot de waarlijke menselijke liefde komt. In haar evolutie van uiterlijk naar innerlijk doorloopt de liefde drie stadia: 1) de onpersoonlijke paringsdrift; 2) de persoonlijke paringsdrift (de verliefdheid); 3) de innerlijke ontmoeting met als bijkomstige, maar niet onbelangrijke natuurlijke vorm: de paring. Het is een geleidelijk ontwaken uit de natuur. Dit evolutieproces staat niet los van de evolutie van het Ik. Ik en Zelf zijn resultaat van centroversie. Centroversie: het algemene stelt zich. De aanvankelijke zelfervaring is lichamelijk; het individu wordt lichamelijk de identiteit gewaar. Uiterste centroversie is het Ik, waarmede het mens-zijn een andere phase bereikt, de ideeële. Het andere van het Ik is het niet-Ik (het negatief andere), het Wij (het positief andere) en het Zelf (als het andere van onderscheid). Het begrip Zelf is uitdrukking van identiteit. Vrouwelijk zijn is concreet zijn in identiteit. Vrouwelijk leven is liefdeleven. Leven is vrouwelijk; alleen het geestelijk leven is manlijk. Sinds de aanvang van christelijk Europa worstelt Europa met het vraagstuk der liefde, maar komt er niet uit door het verdringen van het vrouwelijke. Gevolg: toenemende psychische en geestelijke spanning. Tenslotte: Freud, Adler, Jung. Parallel hiermede: twee wereldoorlogen, nationaal-socialisme en fascisme; de triomphtocht van de ge- slachtsdrift. De enorme macht der archetypische wereld is ontketend en Psyche moet deze op individueel niveau integreren. Zij moet de leiding nemen. Uiteraard is Psyche voornamelijk werkzaam in de vrouw en dus staat de vrouwenwereld voor de taak Eros te heiligen. Zij moet hierbij niet terugdeinzen voor haar eigen negatieve (manlijke) aspecten, maar deze ordenen (het eerste werk van Psyche), depotentiëren (het tweede werk) en vormgeven (het derde werk). Dan wordt zij een gave vrouwelijke mens. ---